اقدامات عمرانی خاتون‌ها در دوران میانی تاریخ اسلام: بررسی عملکرد و اثرگذاری اجتماعی و فرهنگی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه فردوسی مشهد

2 دانشکده معماری، دانشگاه علوم کاربردی برلین، برلین، آلمان

10.22103/jic.2026.26925.1515

چکیده

حضور زنان در عرصه‌های مدیریتی و عمرانی جوامع اسلامی، پدیده‌ای محدود به دوران معاصر نیست؛ بلکه در دوران میانی تاریخ اسلام (قرن پنجم تا هشتم هجری) و با حاکمیت دولت‌های ترک و مغول، زنان با عنوان «خاتون» توانستند نقش فعالی در توسعه مدنی ایفا کنند. این پدیده تنها به ایران محدود نبوده و در سراسر قلمرو اسلامی از ماوراءالنهر تا مصر و شام و آناتولی، خاتون‌ها به ساخت بناهای مذهبی، آموزشی، آرامگاهی و عام‌المنفعه همت گماشته‌اند. این پژوهش با روش توصیفی‑تحلیلی و با بررسی آثار معماری مطرح شده در منابع تاریخی، در پی پاسخ به این پرسش‌هاست: خاتون‌ها در چه حوزه‌هایی اقدام به ساخت بنا کرده‌اند؟ چه تفاوتی میان نقش آن‌ها به‌عنوان بانیان مستقیم و غیرمستقیم وجود دارد؟ و چگونه از نهاد وقف برای پایداری این اقدامات بهره برده‌اند؟ یافته‌ها نشان می‌دهد که بیشترین تمرکز خاتون‌ها بر مدارس و فعالیت‌های آموزشی بوده است که نشان‌دهنده نقش زنان در ترویج فرهنگ و علم است. همچنین، بهره‌گیری از نهاد وقف، استقلال مالی و مدیریتی خاتون‌ها را در نظارت بر ساخت و بهره‌برداری از بناها تضمین می‌کرده است. مقایسه دوره‌ها نیز نشان می‌ دهد فعالیت‌ های عمرانی خاتون‌ها پس از قرن هفتم هجری و به‌ویژه در عصر ایلخانی افزایش یافته است که ناشی از تأثیر سنت‌های مغولی، مشارکت زنان در غیاب خان‌ها و تسامح مذهبی گسترده بوده است. در مجموع، اقدامات عمرانی خاتون‌ها نه‌تنها توسعه مدنی و فرهنگی حکومت‌ها را پیش برد، بلکه توانمندی زنان در بهره‌برداری از فرصت‌های سیاسی و اقتصادی و نقش آنان در مدیریت شهری دوران خود را برجسته می‌سازد.

کلیدواژه‌ها