دانشگاه شهید باهنر کرمان پژوهشنامه تمدن ایرانی 2821-0867 7 2 2025 12 22 The Arsacids "Persianism" سیاست «پارسی گرایی» اشکانیان 44 67 5094 10.22103/jic.2025.25454.1448 FA حمیدرضا پیغمبری استادیار گروه تاریخ، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران. زهره تقی پور بیرگانی دانشجوی دکتری تاریخ ایران باستان، گروه تاریخ، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران Journal Article 2025 07 02 According to historical sources and numismatic studies, epigraphic, and archaeological data, the Parthian kings followed the traditions and customary epithets of dynasties before them, especially the Achaemenids. Hence, one of the important topics in the study of the Parthian Empire history is that of their “Persianism.” Previous research on the question of what factors played a role in the Parthians’ turning to “Persianism” have considered two factors to be effective: the opposition with Hellenism and the conflict with Rome. The present paper examines "Persianism" in the context of the political developments of this period and, accordingly, in addition to examining the aforementioned viewes, it also identifies other factors that have led the kings to the "Persianism" throughout the long history of this dynasty. It indicate that the Parthian claim of Achaemenid succession became apparent from the time of their confrontation with the Roman empire, but this territorial claim also required dynastic and lineage support, which emerged in the 1st century AD with Artabanus II and his successors as a legitimizing factor in intra-dynastic conflicts. Accordingly, the Parthian “Persianism” was neither formed by emulating the local states of Asia Minor nor was it the Roman historians’ perception of eastern enemies and the result of comparison of Parthians and Persians. Rather, it is considered as a conscious policy that began from the time of the early Parthian kings. Therefore, the Arsacid claim of Achaemenid succession is considered an effective measure to gain legitimacy when facing secessions and dynastic struggles and foreign invasions. به استناد گزارش های تاریخی و یافته های سکه شناسی، کتیبه شناسی و باستان شناسی، پادشاهان اشکانی از سنت‌ها و القاب مرسوم سلسله‌های پادشاهی پیشین به ویژه هخامنشیان پیروی می کردند. از این رو، یکی از مباحث مهم در مطالعه ی تاریخ شاهنشاهی اشکانی، بررسی «پارسی گرایی» آنها است. پژوهش‌های پیشین در رابطه با این پرسش که چه عواملی در روی آوردن اشکانیان به «پارسی گرایی» نقش ایفا کرده است، دو عامل مبارزه با یونانی‌مآبی و رویارویی با روم را مؤثر دانسته اند. مقاله ی حاضر که بر پایه ی منابع کلاسیک و تاریخ روایی ایرانی و با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است، «پارسی گرایی» را در بستر تحولات سیاسی این دوره بررسی می کند و بر این اساس علاوه بر بررسی نظرات مطرح شده، عوامل دیگری را نیز مشخص می سازد که در طول تاریخ طولانی این سلسله، پادشاهان را به سیاست «پارسی گرایی» سوق داده است. یافته های حاصل از این پژوهش نشان می دهد که اگرچه ادعای اشکانیان مبنی بر جانشینی هخامنشیان از زمان رویارویی آنها با رومیان آشکار گردید، اما این ادعای ارضی پشتوانه ای دودمانی و نَسَبی نیز لازم داشت که در قرن یکم میلادی و با اردوان دوم و جانشینانش به عنوان عاملی مشروعیت بخش در مناقشات درون دودمانی به منصه ی ظهور رسید. از این رو، «پارسی گرایی» اشکانیان به تقلید از حکومت های محلی آسیای صغیر شکل نگرفته است و یا حاصل برداشت مورخان رومی از دشمنان شرقی و تطبیق پارتیان و پارسیان نیست، بلکه سیاستی آگاهانه به نظر می رسد که از زمان نخستین پادشاهان اشکانی آغاز گردیده و سیر تکاملی خود را طی نمود. بنابراین، ادعای اشکانیان در جانشینی هخامنشیان اقدامی مؤثر در جهت کسب مشروعیت به هنگام رویارویی با مخاطراتی سیاسی همچون جداسری ها و نبرد بر سر تاج و تخت و حمله های خارجی ارزیابی می شود. https://jic.uk.ac.ir/article_5094_246049fcd1514888722de119a6a95874.pdf