دانشگاه شهید باهنر کرمان پژوهشنامه تمدن ایرانی 2821-0867 7 2 2025 12 22 Land Reforms as a Cold War Strategy: A Study of Land Reform Projects in Iran and South Korea (Based on U.S. Documents)" اصلاحات ارضی به مثابه استراتژی جنگ سرد: مطالعه پروژه اصلاحات ارضی در ایران و کره جنوبی (با تکیه بر اسناد آمریکا) 239 260 5087 10.22103/jic.2025.25566.1453 FA میکائیل وحیدی راد گروه تاریخ، دانشکده ادبیات وعلوم انسانی، دانشگاه شهیدبهشتی، ایران، تهران. مرجان برهانی استادیار، گروه تاریخ، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران Journal Article 2025 07 15 This study conducts a comparative analysis of land reforms in Iran and South Korea as part of the United States' Cold War strategy to contain communism, seeking to understand the US role in their implementation and their subsequent outcomes. Relying on U.S. State Department documents and library resources, the research employs a descriptive-analytical methodology. It is premised on the hypothesis that South Korea's relative success stemmed from the organic connection between a political will oriented towards distributive justice, supporting institutional capacity, and linkage to an industrialization project. Conversely, Iran's relative failure is attributed to ruling class conflicts of interest, a hastily designed reform lacking technical support, and a disconnect from the national development program. The findings reveal that land reform in South Korea (1945-1953) distributed approximately 90% of the leased land and integrated with industrialization, led to political stability and economic growth. In contrast, Iran's land reform (1960s), implemented within the framework of the White Revolution, precipitated widespread rural migration, urban marginalization, and political instability. This resulted from its rushed execution, resistance from landlords and clerics, and lack of coordination with national development. By analyzing both internal and external factors, this research highlights the role of local conditions and geopolitical policies in determining the outcomes of these projects. It demonstrates that land reform functioned not merely as an economic project but as a strategic instrument in the Cold War, significantly shaped by US geopolitical objectives and the varying domestic contexts of the two nations.<br /><br />It demonstrates that land reform functioned not merely as an economic project but as a strategic instrument in the Cold War, significantly shaped by US geopolitical objectives and the varying domestic contexts of the two nations. نوشتار حاضر باهدف بررسی تطبیقی اصلاحات ارضی در ایران و کره جنوبی به‌عنوان بخشی از استراتژی جنگ سرد ایالات‌متحده برای مهار کمونیسم می‌پردازد و در پی آن است تا نقش آمریکا در اجرا و پیامدهای اجرای این سیاست را دریابد؟ پژوهش پیش‌رو با تکیه‌بر اسناد وزارت خارجه آمریکا و منابع کتابخانه‌ای و با کاربست روش توصیفی-تحلیلی انجام گرفته و بر این فرض ابتنا دارد که موفقیت نسبی کره‌ مرهون پیوند ارگانیکِ اراده‌ی سیاسیِ معطوف به عدالت توزیعی، ظرفیت نهادیِ پشتیبان و اتصال به پروژه‌ی صنعتی‌سازی بود، درحالی‌که ناکامی نسبی ایران ریشه در تضاد منافع طبقه‌ی حاکم، طراحی شتاب‌زده‌ی فاقد پشتیبانی فنی و گسست از برنامه‌ی توسعه‌ی ملی داشت. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که اصلاحات ارضی در کره جنوبی (1945-1953) با توزیع حدود 90 درصد اراضی اجاره‌ای و پیوند با صنعتی‌سازی، به ثبات سیاسی و رشد اقتصادی منجر شد؛ درحالی‌که در مقابل، اصلاحات ارضی ایران (دهه 1340) در چارچوب انقلاب سفید، به دلیل اجرای شتاب‌زده، مقاومت مالکان و روحانیون و نبود هماهنگی با توسعه ملی، به مهاجرت گسترده روستاییان، حاشیه‌نشینی و بی‌ثباتی سیاسی انجامید. این پژوهش با تحلیل عوامل داخلی و خارجی، نقش شرایط محلی و سیاست‌های ژئوپلیتیکی را در تعیین نتایج این پروژه‌ها برجسته می‌کند و نشان می‌دهد که اصلاحات ارضی فراتر از یک پروژه اقتصادی، ابزاری استراتژیک در جنگ سرد بود..<br />  https://jic.uk.ac.ir/article_5087_06b622b25cdd4d4662fc9bd92f065775.pdf